Op 15 maart was het vijf jaar geleden dat ik ‘terugkwam op het nest’ en een huis op de Vlietlanden kocht. Ik verliet het drukke Hoorn om terug te keren naar mijn roots. Het was coronatijd en ik schreef regelmatig een column in de Binding over het wel en wee van de verhuizing en verbouwing. Mede keerde ik terug om mijn eigen B&B te realiseren, iets waarmee ik in Hoorn al voorzichtig was gestart.
Het bijzondere toeval was dat de overschrijving van het huis op de Vlietlanden precies vijf jaar na het overlijden van mijn vader, Piet Koomen, plaatsvond. Inmiddels is dat dus ook alweer tien jaar geleden. Ik schreef toen over zijn belangrijke rol als dorpshistoricus van Wervershoof. Hij gaf de aanzet voor de Beeldbank van Oud Wervershoof, die nog steeds vaak wordt bekeken en een waardevolle bron blijkt voor vele exposities en boeken.
Van de verhuizing van de stad terug naar Wervershoof heb ik geen seconde spijt gehad. Wonen op de Vlietlanden is misschien niet altijd even ideaal, maar het dorpsleven zelf voelt als een warm bad. Het voelde als thuiskomen.
Mensen vragen mij vaak: ‘Hoe gaat het met je B&B?’ Villa Mariposa (Vlindervilla) loopt heel goed. Ik heb er alleen nog wel een baan naast, dus moet doseren met het aantal gasten. In het voorjaar en de zomer ontvang ik alleen ‘Vrienden op de Fiets’, in het najaar en de winter via Airbnb.
In die vijf jaar mocht ik al vele gasten ontvangen, uit meer dan dertig verschillende landen. Slechte ervaringen zijn er nauwelijks, maar wel hele bijzondere. Zo ontving ik een echtpaar uit Canada dat op familiebezoek was in Onderdijk. De vrouw bleek ‘Koomen’ van haar achternaam te heten — maar familie waren we niet. Of de vrouw uit Australië die overkwam om de as van haar moeder uit te strooien, wiens roots in Westfriesland lagen. En de twee vriendinnen die allebei Petra heetten en mij speciaal hadden uitgezocht op mijn naam! Ook mocht ik de familie Groot uit Canada ontvangen, nazaten van ‘Sluis en Groot’ uit Andijk. Ik herinner me de ‘Bende van Bob’, vier gepensioneerde fietsers uit België die samen lange fietstochten maken. Bijzonder waren verder drie vriendinnen die speciaal vanuit Zuid-Limburg kwamen voor het koor Las Tres Mariposas, dat door hun schoonzus werd gedirigeerd.
Kortom, ik kan er wel een boek over schrijven. Met sommigen raakte ik bevriend en werd ik zelfs terug uitgenodigd. Met Bep uit Heerhugowaard speel ik sindsdien Wordfeud. Af en toe komen gasten voor een tweede keer, zoals vorig jaar een jong Turks echtpaar dat in 2022 een ‘blind date’ bij mij had en inmiddels is getrouwd.
Het blijft gewoon ontzettend leuk om te doen. Het gaat om de ontmoetingen en de gesprekken: een klein stukje van de wereld in huis halen als je zelf niet op reis bent. Op naar de volgende vijf jaar!
Petra Koomen
