Op de gemeenschapsveiling van Wervershoof hadden Marijn en Sylvia Mathot een wel heel origineel koopje aangeboden: een kijkje achter de schermen van de ambulancewereld.
Zaterdag 21 maart was het zover. Met drie koppels werden we ’s morgens door Marijn en Sylvia ontvangen met koffie en gebak in de brandweerkazerne. Marijn legde ons de theorie uit achter de verschillende soorten meldingen en ritten en wat er nou eigenlijk gebeurt tussen een melding bij 112 en het aan komen rijden van een ambulance. Ondertussen werden allerlei vragen aan Marijn gesteld. Zoals “Wat nu als je vanaf Texel in de nacht met spoed naar het ziekenhuis moet?” Dan wordt de boot speciaal besteld, à € 9.000 en is ie met 5 minuten aan de overkant als het moet.
Daarna gingen we per brandweerbusje naar de post in Wognum. Daar is plek voor wel 14 ambulances. We kregen uitleg over de verschillende soorten ambulances en verbaasden ons over de enorme uitrusting van een ambulance. Dat mag ook wel voor een half miljoen euro, want zoveel kost een volledig uitgeruste nieuwe ambulance. Marijn stelde voor de ambulance voor deze gelegenheid even ‘leeg te trekken’ en in aparte ruimte werden alle tassen en apparatuur uitgestald. We kregen uitleg over de inhoud van de tassen, de werking van de apparatuur én een volledig overzicht van alle medicijnen die een ambulanceverpleegkundige tot zijn of haar beschikking heeft.
Die medicijnen zitten in glazen ampullen en die kun je met één simpele beweging breken. Dat mochten we ook zelf proberen en ja hoor; bij één van ons ging dat niet helemaal goed met een snee in de duim als gevolg. Nu hadden wij het idee dat we bij uitstek op de goede plek waren om geholpen te worden, maar wat blijkt? Een ambulance beschikt over een hoop, maar niet over pleisters.Uiteindelijk vond Marijn ergens ver in de ambulancepost toch nog een doosje Hansaplast en kon het wondje vakkundig worden verzorgd.
Het was indrukwekkend om te zien hoe Marijn over zijn werk praatte en het was opvallend hoe vaak hij dat ‘leuk’ noemde, ook als hij te maken had met een complexe en spannende situatie. Als je ziet hoeveel handelingen een ambulanceverpleegkundige zelfstandig uitvoert, met ondersteuning van de chauffeur, dan zijn het soms net rijdende chirurgen.
We mochten ook veel zelf ervaren, zo hebben we een videolaryngoscoop ingebracht in de luchtweg van een oefenpop. Dat is een apparaat met een klein cameraatje aan het uiteinde, waarmee de verpleegkundige op een schermpje kan meekijken in de keel en zo een beademingsbuis kan plaatsen. Ook hebben we een zogenaamde intraossale boor zelf getest op een kunstbot waar ook kunsthuid omheen zat. Het klinkt heel naar, maar je schijnt er niet veel van te voelen. Het is letterlijk een kleine boormachine en daarmee wordt een gaatje in een bot geboord zodat een infuus kan worden toegediend via het Beenmerg. Dat is het binnenste gedeelte van een bot.
Bijzonder om dit mee te maken en te ervaren. We wisten natuurlijk al dat de mensen op de ambulance helden zijn, maar dat beeld is op deze dag weer eens stevig versterkt! Heel veel dank aan Marijn en Sylvia voor deze bijzondere beleving!
Extra leuk om te vermelden is dat Marijn en Sylvia de 100 euro die zij hebben gewonnen met de originaliteitsprijs gaan doneren aan de ambulancepost zodat er van dat geld een tafeltennistafel gekocht kan worden.
Namens de kopers, Martijn Droog
Op de gemeenschapsveiling van Wervershoof hadden Marijn en Sylvia Mathot een wel heel origineel koopje aangeboden: een kijkje achter de schermen van de ambulancewereld.
Zaterdag 21 maart was het zover. Met drie koppels werden we ’s morgens door Marijn en Sylvia ontvangen met koffie en gebak in de brandweerkazerne. Marijn legde ons de theorie uit achter de verschillende soorten meldingen en ritten en wat er nou eigenlijk gebeurt tussen een melding bij 112 en het aan komen rijden van een ambulance. Ondertussen werden allerlei vragen aan Marijn gesteld. Zoals “Wat nu als je vanaf Texel in de nacht met spoed naar het ziekenhuis moet?” Dan wordt de boot speciaal besteld, à € 9.000 en is ie met 5 minuten aan de overkant als het moet.
Daarna gingen we per brandweerbusje naar de post in Wognum. Daar is plek voor wel 14 ambulances. We kregen uitleg over de verschillende soorten ambulances en verbaasden ons over de enorme uitrusting van een ambulance. Dat mag ook wel voor een half miljoen euro, want zoveel kost een volledig uitgeruste nieuwe ambulance. Marijn stelde voor de ambulance voor deze gelegenheid even ‘leeg te trekken’ en in aparte ruimte werden alle tassen en apparatuur uitgestald. We kregen uitleg over de inhoud van de tassen, de werking van de apparatuur én een volledig overzicht van alle medicijnen die een ambulanceverpleegkundige tot zijn of haar beschikking heeft.
Die medicijnen zitten in glazen ampullen en die kun je met één simpele beweging breken. Dat mochten we ook zelf proberen en ja hoor; bij één van ons ging dat niet helemaal goed met een snee in de duim als gevolg. Nu hadden wij het idee dat we bij uitstek op de goede plek waren om geholpen te worden, maar wat blijkt? Een ambulance beschikt over een hoop, maar niet over pleisters.Uiteindelijk vond Marijn ergens ver in de ambulancepost toch nog een doosje Hansaplast en kon het wondje vakkundig worden verzorgd.
Het was indrukwekkend om te zien hoe Marijn over zijn werk praatte en het was opvallend hoe vaak hij dat ‘leuk’ noemde, ook als hij te maken had met een complexe en spannende situatie. Als je ziet hoeveel handelingen een ambulanceverpleegkundige zelfstandig uitvoert, met ondersteuning van de chauffeur, dan zijn het soms net rijdende chirurgen.
We mochten ook veel zelf ervaren, zo hebben we een videolaryngoscoop ingebracht in de luchtweg van een oefenpop. Dat is een apparaat met een klein cameraatje aan het uiteinde, waarmee de verpleegkundige op een schermpje kan meekijken in de keel en zo een beademingsbuis kan plaatsen. Ook hebben we een zogenaamde intraossale boor zelf getest op een kunstbot waar ook kunsthuid omheen zat. Het klinkt heel naar, maar je schijnt er niet veel van te voelen. Het is letterlijk een kleine boormachine en daarmee wordt een gaatje in een bot geboord zodat een infuus kan worden toegediend via het Beenmerg. Dat is het binnenste gedeelte van een bot.
Bijzonder om dit mee te maken en te ervaren. We wisten natuurlijk al dat de mensen op de ambulance helden zijn, maar dat beeld is op deze dag weer eens stevig versterkt! Heel veel dank aan Marijn en Sylvia voor deze bijzondere beleving!
Extra leuk om te vermelden is dat Marijn en Sylvia de 100 euro die zij hebben gewonnen met de originaliteitsprijs gaan doneren aan de ambulancepost zodat er van dat geld een tafeltennistafel gekocht kan worden.
Namens de kopers, Martijn Droog
