Vindt u het ook belachelijk dat het nieuwe zwembad in Wervershoof het zonder glijbaan moet stellen? En dat er niet eens een buitenbad komt? En dat we dus eigenlijk worden opgescheept met een rechthoekige bak water? Ja? Lees dan vooral niet verder. Want ik ga u waarschijnlijk teleurstellen.
Natuurlijk zou ik nu namens het CDA een gloedvol betoog kunnen houden voor een glijbaan. Dat zou ongetwijfeld applaus opleveren. Maar dat zou te gemakkelijk zijn. Zaken beloven waarvan je eigenlijk weet dat het kansloos is, daar heb ik wel een mening over zoals u zich misschien nog wel herinnert.
Het krantenartikel in het Noordhollands Dagblad vond ik eerlijk gezegd wel erg zwart-wit. Wie het las, kon nauwelijks tot een andere conclusie komen dan dat Wervershoof straks niet meer krijgt dan een saai lesbad en dat recreatief zwemmen zo’n beetje verleden tijd is. Dat beeld klopt simpelweg niet.
Het artikel vertelde vooral wat er níét komt. Geen glijbaan. Geen buitenbad. Geen recreatiebad. Maar juist daardoor bleef onderbelicht wat er wél komt. Vrij zwemmen blijft gewoon mogelijk. En misschien nog wel belangrijker voor Wervershoof: ook het discozwemmen komt weer terug. Dankzij een beweegbare bodem kan één deel van het zwembad ondiep zijn, terwijl het andere deel tegelijkertijd diep blijft. Daardoor kunnen jong en oud tegelijkertijd zwemmen: van babyzwemmen en aquasport tot baantjes trekken en vrij zwemmen.
Dat is geen toevallige keuze. Integendeel.
De gemeenteraad heeft namelijk nooit hoeven kiezen tussen een zwembad mét of zonder glijbaan. De keuze was veel fundamenteler: bouwen we een doelgroepenbad of een recreatiebad?
Dat lijkt misschien een klein verschil, maar dat is het niet. Een recreatiebad vraagt meer toezicht, meer personeel, meer onderhoud en meer energie. De glijbaan is uiteindelijk misschien wel het goedkoopste onderdeel van het hele verhaal. Alleen al het extra toezicht kost al snel zo’n €100.000 per jaar. Dan gaat de discussie dus niet meer over een glijbaan, maar over de vraag of je als gemeente bereid bent die rekening jaar in, jaar uit te betalen.
De makkelijkste politiek is zeggen dat alles beter en mooier kan. De moeilijkere politiek is uitleggen waarom een verstandige keuze soms niet de populairste keuze is. Ook als de conclusie soms is dat een impopulaire keuze uiteindelijk toch de verstandigste blijkt.
Ook ik had een zwembad met een glijbaan prachtig gevonden. Net zoals ik graag lagere belastingen, meer wijkagenten en meer geld voor verenigingen zou willen. Willen is gemakkelijk. Kunnen is een stuk ingewikkelder. En uiteindelijk heb je als inwoner meer aan een impopulaire waarheid dan aan een populaire belofte.
Martijn Droog, Raadslid CDA Medemblik
