Op een mooie zonnige dag in april is het complex van de ‘Westrand Boulers’ feestelijk versierd. Kees en Afra Ruiter-Spek zijn lid van de vereniging en willen hun diamanten huwelijk ook vieren met hun clubleden, vandaar de slingers.
Na de uren jeu de boules is er voor iedereen koffie met gebak. Kees en Afra zitten te midden van hun medespelers en genieten volop. “Wij vinden dit zo’n prachtige club mensen. Allemaal leeftijdsgenoten die als een soort van familie elke week gezellig samenzijn met een hele mooie sport. Het is ook een beetje ons-kent-ons. Wij hebben het hier zo naar ons zin dat we ons huwelijksfeest ook hier willen vieren. Nu een kop koffie, straks nog een borreltje.”
Ans Steltenpool heeft een mooie rijm voor het echtpaar en leest deze met veel verve door. Het gaat over de vereniging en de plaats die de Ruiters innemen en ze spreekt de hoop uit hier nog heel lang van te genieten. Ook benoemt zij de bijzondere omstandigheid om met alle clubleden op hun speelveld het glas te heffen. Bijna alle leden zijn er en knikken instemmend mee.
Namens de gemeente spreekt locoburgemeester Gerben Gringhuis hen toe. Het blijft bijzonder dat mensen zolang met elkaar getrouwd zijn, reden waarom de gemeente een grote bos bloemen bij diamanten huwelijken aan de echtelieden geeft. Na dit officiële tintje wordt er nog een groepsfoto gemaakt. Iemand roept: “Is iedereen klaar? Laat de langzamen opschieten!” Dat is toch wel mooi van zo’n sport: iedereen kan aan dit spel meedoen, ook wanneer het allemaal niet meer zo snel gaat.
Kees en Afra hebben best wel een bewogen leven gehad. Ze leren elkaar al op jonge leeftijd kennen tijdens de Nibbikker kermis. 12 april 1966 trouwen zij en gaan zij in Grootebroek wonen. Dat is niet hun laatste woonplaats geweest, door hun ondernemende activiteiten zijn ze nogal veel verhuisd. De eerste keer nog met de schuit, naar Wervershoof, later wonen zij zelfs nog in Spanje en Canada. Zij durfden veel aan. “We hebben van alles gedaan. Drie jaar lang runden wij een camping in Canada. In Hoorn hadden we nachtclub ‘Dancing Charmaine’, de rondvaartboot Santa Maria in Amsterdam, een groothandel in aardappelen en groenten in Zwaagdijk, uitzendbureau West-Friesland voor verschillende soorten werk en de parenclub in de Wieringermeer.” Het is een greep uit hun arbeidzame tijd. Daarna kopen zij een camper om door Europa te toeren. Kees: “We zijn toen blijven hangen in Spanje, tien jaar lang. Ik heb er een Finse woning gebouwd, die we nog steeds hebben. We komen daar nog vaak, omdat onze dochter daar woont.” En toch weer naar Wervershoof? Afra: “Onze kleinkinderen wonen hier en dat gaf de doorslag om weer terug te gaan.”
Kees en Afra kijken terug op een mooi leven. “Niet alleen vanwege het werk en ons gezin. We deden ook andere dingen als voetbal, tennis en biljarten. Ik heb ook nog aan de autocross meegedaan. Prachtig was dat, met zijn allen al botsend over de modder. En nu dus jeu de boules. Afra heeft lang geleden een dwarslaesie gehad en kan hier meedoen. Daar zijn wij heel blij om.”
Het is bepaald niet saai geweest. Niet alles verliep altijd even goed, een aantal zaken lukten minder, maar daar kijkt het stel niet naar. “Je moet kijken naar de mooie dingen.”
Dat lukt niet altijd. Groot verdriet is er geweest na het overlijden van hun zoon Michel door een verkeersongeval in 1989, nog steeds een groot gemis en de zwartste bladzijde in hun leven. Kees en Afra hebben nog drie kinderen, Yvonne, Jeroen en Richard, negen kleinkinderen en vier achterkleinkinderen. “We hebben altijd kleine kinderen om ons heen, daar genieten wij erg van. We hebben het mooi en voelen ons erg gelukkig met elkaar.” En zoals Kees al vaker heeft gezegd: “Het belangrijkste is veel van mekaar blijven houden.”
Gerard Bot.
