Tijdens de commissievergadering van donderdag 8 januari stond een opvallend agendapunt op de agenda: het opleggen van de ‘Wet voorkeursrecht gemeenten’ op camping Hauwert, aan de Tuinstraat in Hauwert. Het gaat hier om een gebied van maar liefst circa 7 hectare.
De essentie van deze wet is dat een grondeigenaar bij verkoop zijn grond eerst aan de gemeente moet aanbieden.
De reden die het college – lees: de wethouder – hiervoor gaf, was het veiligstellen van een bouwlocatie voor 38 woningen voor Hauwert. U leest het goed: 7 hectare voor 38 woningen. Dat staat in geen enkele verhouding; gemiddeld bouwt men 25 woningen op 1 hectare.
Bij dit agendapunt maakten drie insprekers gebruik van hun recht om hun stem te laten horen. De eerste inspreker was de eigenaar van de grond waar de Tiny houses komen op te staan. Deze man heeft bovendien een dwangsom van €125.000,- opgelegd gekregen om werkzaamheden op zijn eigen terrein te stoppen.
De tweede inspreker was een bewoonster van de camping en woordvoerder van het ‘Tiny Tuin project’ aan de Tuinstraat. Zij gaf aan dat zij al geruime tijd proberen om met de gemeente in gesprek te komen om de mogelijkheid van Tiny Houses mee te nemen in de toekomstige ontwikkeling op het perceel. Ondanks allerlei voorstellen en initiatieven wordt dit structureel door de gemeente afgehouden.
Maar wethouder Broeders gaf – zoals we helaas vaker zien – niet thuis. Communicatie is een groot probleem bij deze wethouder, gezien de vele klachten die wij als VVD uit alle kernen ontvangen. Men wordt niet ontvangen, niet gehoord, maar wél hard aangepakt.
Uiteindelijk zagen de initiatiefnemers zich genoodzaakt juridisch bezwaar te maken – en zij werden in het gelijk gesteld.
Er is een duidelijke link met de flexwoningen in Andijk: een persoonlijk project van de partij MORGEN!, met dezelfde wethouder. Dat project haalde landelijk het nieuws als een mislukking. Wat het wél aantoonde, is de enorme behoefte aan betaalbare, kwalitatief goede kleine woonruimte, zoals Tiny Houses.
De derde inspreker was een vader van twee volwassen kinderen. Voor hen was deelname aan het Tiny Houses-project de laatste kans op een eigen woonplek. Hij hield een indringend en oprecht verhaal, maar het mocht niet baten.
Aan de raadstafel zat een emotieloze wethouder, terwijl de hoop van deze jongeren zichtbaar werd verpletterd. De kinderen waren aanwezig. De tranen liepen over hun wangen. Hun toekomst leek op dat moment door de wethouder van MORGEN! te worden stukgeslagen.
Dit had anders gekund. De wethouder had met de eigenaar en de initiatiefnemers om tafel kunnen gaan zitten. Samen had er een prachtig project kunnen ontstaan: een mix van woningen, appartementen en Tiny Houses.
De realiteit is dat veel jonge volwassenen op zoek zijn naar betaalbare woonruimte. Die oplossingen bestaan wél: kwalitatieve Tiny Houses, appartementen, gestapelde en prefab bouw. De gemeente beschikt bovendien over eigen grond en bouwlocaties waar betaalbaar gebouwd kan worden, zeker als wordt samengewerkt met ontwikkelaars of aannemers die genoegen nemen met minder winst, zoals bijvoorbeeld Nero Zero.
Het is om te huilen.
André Meester
Raadslid VVD
