‘Nee, ik heb zelf helaas geen hond’, is het eerste antwoord van de 13-jarige Fé, ‘Het voegt bij ons thuis niet en dat vind ik best wel jammer.’ Ze wil echter wel graag iets voor andere honden doen. Fé is een enorme hondenliefhebber. Zij vindt het leuk om naar honden met hun trouwe blik te kijken en daar heeft zij iets op gevonden, een dogbar.
De dogbar is een plek waar wat hondensnoepjes en water voor honden te verkrijgen zijn. ‘Ik zag dat een keer bij iemand en bedacht dat het voor mij ook wel iets kon zijn. Wij wonen aan de Slikkerdijk aan het begin van het park. Er komen veel baasjes langs om hun hond uit te laten. Het leek mij een hele geschikte plek. Ik heb een ladekastje aangeschaft waarin ik de snoepjes voor de honden leg. Ik heb allemaal verschillende soorten snoepjes, lekkere snacks, omdat niet elke snack voor elke hond geschikt is. De baasjes weten wel welke geschikt zijn voor hun hond. Natuurlijk kunnen de hondjes ook hun dorst lessen. Ze moeten goed gehydrateerd blijven.’
En zo is ons dorp door een jonge onderneemster zomaar een extra snackbar rijker geworden. Het was natuurlijk best wel spannend of er inderdaad snacks zouden worden gepakt. ‘Ja, zeker, de eerste paar dagen keek ik veel vanuit de kamer naar de dogbar. Er kwam al snel een wat grotere hond langs, die prompt de bar omverliep. Maar goed, dat is maar één keer gebeurd. Het is heel verschillend, de ene dag wordt er twee keer door een baasje getrakteerd, maar er zijn ook wel eens vijftien baasjes op één dag geweest. Ik vind het superleuk om te zien.’
Ondernemers doen over het algemeen iets om wat te verdienen. Hoe zit dat met de eigenaar van de dogbar? ‘De snoepjes zijn gratis. Je mag er wel iets voor geven, maar het is niet verplicht. Sommige mensen geven iets en daar kan ik het meeste wel van betalen. Zo niet, dan betaal ik het zelf of kijk ik mijn ouders lief aan. In ieder geval ligt er altijd een snack voor de honden klaar. En alle honden zijn welkom.’
Fé zit in de derde klas van de havo, vast wel onderweg om dierenarts of iets dergelijks te worden. ‘Nou, nee hoor, dat niet. Ik weet nog niet wat ik later wil worden.’ Nou, het is ook best moeilijk om op jonge leeftijd al te kiezen. Eén ding is wel duidelijk: het ondernemen zit er al in.
Na het interview verlaat ik de woning en kijk nog even naar de dogbar. En ja hoor, er komt een baasje met een hond langs. De hond is razend enthousiast, trekt hard aan de riem en wil graag een bezoek aan de bar brengen. De honden weten het dus al. Leuk initiatief.
Gerard Bot
