Kerstavond 2020 kreeg ik de eerste symptomen. Een dag later de bevestiging: Covid. Het was voor mij een milde besmetting. Maar toen ik daarna weer aan het werk wilde gaan, storte ik compleet in elkaar. Ik bleek Post-Covid te hebben.
We zijn inmiddels 5 jaar verder, 5 jaar met Post-COVID. Vijf jaar van vermoeidheid, van zoeken naar behandelingen, van constante aanpassing, moeilijke keuzes, veel niet kunnen doen/meemaken, constant jezelf inhouden en helaas ook van het strijden tegen het oordeel dat ik me zou aanstellen.
Ik ben bij lange na niet de enige: in Nederland kampen alleen al 100.000-en mensen met een lange, schijnbaar eindeloze nasleep van hun corona-infectie. En ik ben ook lang niet de enige Wervershover.
Zelf heb ik het geluk dat ik één van de ‘betere’ patiënten ben. Ik kan nog een hoop wél. Ik ben niet aan mijn bed of huis gekluisterd. Bijna een half miljoen mensen in Nederland zijn zó ziek dat naar school gaan, werken of zelfs praten niet meer lukt.
Ik hoor dan ook regelmatig: “Maar ik merk helemaal niets aan jou!” Dat klopt, daar doe ik ook ontzettend mijn best voor. Jij ziet niet hoe ik daarna thuis instort, of wat ik allemaal laat om ergens wél te zijn.
Wordt het ooit nog beter? Ik heb geen idee en durf bijna niet meer te hopen.Er is nog geen behandeling voor Long COVID en nauwelijks onderzoek naar wat ons zo ziek maakt, laat staan naar oplossingen.
Daarom vraag ik je nu te doneren aan Stichting Long COVID. Met jouw steun kunnen zij nieuwe, veelbelovende geneesmiddelenonderzoeken starten: onderzoek dat de weg vrijmaakt naar échte behandeling, naar herstel.
Doe je ook mee?
Maak gebruik van de QR-code en doneer! Alvast ontzettend bedankt!
liefs Tamara
