Hoe twee vrouwen van PW2010 met die ene raadszetel, het bestuur van het CAW (Centraal Afvalbedrijf Westfriesland) plus HVC op de knieën kreeg
Zoals ik al eerder schreef, je doet het nooit alleen, je doet het samen, want samen sta je sterk. ‘Succes kent vele vaders’, zei een mannelijke journalist tegen mij. Waarop ik antwoordde, maar in dit geval hadden de vrouwen het balletje aan het rollen gebracht. Want de griffie van Medemblik onder leiding van een vrouwelijke griffier, had als enige griffie de raadsleden nog voor de vakantie een mail gestuurd. Hieruit bleek dat de heren bestuurders de wethouders van de gemeenten plus HVC hadden besloten, dat er voortaan iedere keer betaald zou moeten voor het ophalen van grof restafval. Ze hadden overal aan gedacht: brengen naar het afvalbrengstation was gratis; aanhangers huren ook. Een prachtig plan, toch? Maar wat als je geen trekhaak hebt of als je helemaal geen auto hebt?
En hier zit het verschil tussen bestuurders en volksvertegenwoordigers. Mijn collega uit Abbekerk en ik besloten het college hierover vragen te stellen, want zat dit niet bij de prijs in en kan en mag je dit zomaar aanpassen? De griffie pakte het op, zodat het snel online stond. Via via kwam het in het NHD. Raadsleden van andere gemeenten werden er ineens mee geconfronteerd. Zij bleken ook kritisch en daarom belde ik ze later op. We besloten een vuist te maken. Gevolg: diverse colleges werden onder kritische vragen bedolven. Ondertussen had ik niet stil gezeten. Ik belde namelijk direct collegaraadsleden en vroeg naar hun mening. Ik wilde namelijk begin september de verantwoordelijk wethouder hierover vragen stellen, ook omdat het geen pas geeft ons vlak voor de vakantie te informeren, terwijl het besluit in januari al bekend was. Ik kreeg een meerderheid mee! Er werd een raadsvergadering in de vakantie gepland! Het bestuur van het CAW was boos. We hadden een spaak in het campagnewiel gestoken en een wethouder leek de zondebok te worden. Het plan werd afgelast, maar de raadsvergadering ging toch door; wij wilden het naadje van de kous weten.
En de kermis? Het werk was gedaan; wij konden kermis vieren en wat zo bijzonder was. Mensen complimenteerden mij met het werk, dat ik had verzet, maar nogmaals het succes kwam door verbinden en samenwerken.
Anneke van der Geest. Morgen!
