De bijzondere hobby van Lucy Commandeur
20 december 2011 12:52 | 254 keer bekeken | Nieuws » Entertainment
In een akelig weertje, slagregens striemend in het gezicht, is het stil tijdens de avonden in ons dorp. De enkeling die je tegenkomt zegt niets, omdat hij/zij voorovergebogen zijn /haar ogen richt op de weg om zo een zo gunstig mogelijke weg door het weer te zoeken.
Tja, december in donker Wervershoof. Het is gelukkig niet overal even somber. Er is ook veel moois. In het licht van de etalage van kapsalon Boos is een fraai Kerstdorp te zien. Daarachter staan een poppenhuis, een school en een bruidswinkel opgesteld. Alles klopt tot in het laatste detail. Wat een nijverheid! Al duizenden keren voorbij gelopen en even zovele malen een blik naar binnen geworpen. Wanneer je er echt even voor gaat staan, valt het pas op hoe mooi het is. Lucy Commandeur is de vrouw achter al deze nijverheid. Zij woont daar al 36 jaar met haar man Ton Boos. Hij begon toentertijd een kapsalon in Wervershoof. De voorzijde van de bedrijfsruimte werd ingericht als tabaksspeciaalzaak, welke door Lucy werd gerund. In vroeger jaren was er weinig tijd voor hobby, alhoewel het nodige maak- en herstelwerk toen al wel door haar werd gedaan. Lucy was altijd al een doenige en handige vrouw, waarbij zij waarschijnlijk de genen had van haar opa Jan Grooteman, timmerman uit Andijk. Die kwamen nog meer van pas toen zij begon met het bouwen van haar eerste poppenhuis. Lucy: “Ongeveer acht jaar geleden kwam het plan een poppenhuis voor mijn kleindochter te maken. Ik kreeg echter ideeën over een heel mooi poppenhuis, welke ik niet geschikt achtte om mee te spelen. Het poppenhuis voor mijn kleindochter kwam er wel, maar niet van de makelij die ik voor ogen had. Ik begon acht jaar geleden met de bouw van mijn poppenhuis. Ik werkte er bijna vier jaar aan. Mijn man wilde het tijdens de kermis in de etalage zetten. Het is nooit meer weg gegaan.” Lucy heeft voor haar hobby allerlei gereedschapjes, welke horen bij dit soort “priegelwerk”. Zij begon acht jaar geleden met wat speelgoedgereedschappen uit de gereedschappendoos van haar zoon, dus een klein hamertje, een klein figuurzaagje en zo. Een zelf gekocht gereedschap is een Dremel, waarop tal van hulpmiddelen kunnen worden geplaatst. Meer gereedschap heeft zij niet nodig. Lucy: “Ik kocht een aantal planken, welke ik op maat liet zagen. Mijn bedoeling was vier verdiepingen te bouwen. Ik bouwde het huis per verdieping. Het is heel gevarieerd werk. Je moet van alles doen. Figuurzagen, vloerkleedjes breien, poppetjes maken, schilderen, kleertjes naaien, noem maar op. En je moet goed meten, want het moet allemaal wel naar verhouding zijn. Ik ben daar heel precies in, tot op de millimeter. Ik heb een keer een schoorsteenmantel gemaakt, welke net niet naar mijn zin was. Dus kon ik weer opnieuw beginnen. Sommige onderdelen kosten zeeën van tijd, plaats maar eens een loper van zestig centimeter in een dergelijk huis. Ik heb alles zelf gemaakt, ook de elektriciteit. Ik kan ook van alles gebruiken. Wanneer mijn kleinkinderen de suikerspinnen op hebben, neem ik de stokjes mee naar huis. Het is uitstekend geschikt voor de afwerking van meubeltjes. Ik heb een keer knopen gehad, waarin een knopje was verwerkt. Dat knopje haalde ik eruit en de knoop gebruikte ik voor lijstjes aan de wand.Ik kan wat dat betreft alles gebruiken, tot het laatste lapje toe.” De hobby hield na deze megaklus niet op. Na het huis kriebelden haar vingers alweer om met iets nieuws te beginnen. Inmiddels staan er ook een schooltje en een bruidswinkel in de etalage. Momenteel werkt Lucy aan een klooster. Het is echt de moeite waard om even stil te blijven staan bij de kunstwerken van Lucy. Alles klopt tot in de precisie. Heel mooi, prachtig gewoon. Ton Boos knipt nog steeds zijn klanten. Het komt wel voor dat hun vrouwen meekomen om de kunst der kunsten te aanschouwen. Na afloop van het gesprek is er nog een prangende vraag mijnerzijds. Het is bekend dat Lucy elk jaar weer vraagt om na afloop van de feestdagen Kerstkaarten bij haar af te leveren. Wat doet zij er eigenlijk mee? Lucy: “Ik spaar zelf heilige en nostalgische kaarten. Ik heb al een behoorlijke verzameling, waarvan een aantal al meer dan honderd jaar oud is. De overige kaarten gaan naar huizen voor gehandicapten in Friesland. Zij “freubelen” daarmee.” Zo, weet ik dat ook weer. Gerard Bot.
Plaats als eerste een reactie op dit bericht
Wanneer je inlogt, kun je op dit bericht reageren.
Nog geen lid? Meld je dan gratis aan.